Met grote dank aan mijn broeder Xavier Teerling mag ik dit übertoffe 12 watt Dynacord buizenversterkertje (uit 1961!) gebruiken tijdens mijn komende solo-optredens. Klinkt echt meer dan geweldig dat ding!
Author: Pieter Holkenborg
Ik ontving gisteravond een e-mail van deze man. In het bericht complimenten voor ‘Zero Return’ en nog een aantal andere ontzettend hartelijke dingen. Het is nauwelijks in woorden te vatten hoe mooi ik dit vind. Daarom beter zijn muziek:
My studio
My beloved Tascam Porta One. Thanks to the good people of Technica Nijmegen it’s fully operational again.
Support van Donnerwetter in De Hip
Op 28 januari heb ik de eer om het voorprogramma te mogen verzorgen van misschien wel de beste band van Nederland in misschien wel de tofste zaal van Nederland.
Klik hier om kaarten te bestellen en klik hier voor meer informatie in het Facebook evenement.
De Hip
Brink 21
7411 BS Deventer
ZO! Ik begin de dag met een fijne ochtendwandeling richting het postkantoor. Pakketjes voor nieuwe tevreden klanten (zelfs een bestelling uit de VS! Jaja…) en voor een aantal kameraden in de strijd die ‘Zero Return’ nog niet in hun bezit hadden. Ook een exemplaar van ‘Zero Return’ in huis halen? Klik hier om ‘m via mijn Bandcamp-pagina te bestellen.
HOERA! Na een jarenlange zoektocht ben ik eindelijk de trotse bezitter van een heuse Fender Jazzmaster. Heb er wel een versterker, een aantal pedalen en een nier voor moeten verkopen, maar goed. Daar wil ik vanaf zijn. Het nieuwe jaar in met een nieuwe gitaar. P. Mascis wenst u alvast een fijne jaarwisseling. Aloha!
‘So It Goes’
Interview Musicmaker
Tekst: Stefan Kollee
Doe-het-zelver Pieter Holkenborg
Solitair solodebuut op therapeutische basis
Pieter Holkenborg is voornamelijk bekend als zanger-gitarist van de Nijmeegse rockband Automatic Sam. Na twee bandalbums, bracht Pieter plotsklaps het soloalbum Zero Return uit. Het was nodig, zo blijkt.
Je hebt het album gedurende één weekend in je eentje opgenomen. Dat klinkt niet heel gezellig…
‘Ik had zin om voor mezelf muziek te maken en te gaan kloten met het maken van opnames. Ik ben naar onze oefenruimte van Automatic Sam gefietst met een viersporencassettedeck achterop en ben aan de gang gegaan. Ik wilde me afzonderen van de buitenwereld. Ik ging er niet naartoe om een soloplaat te maken – ik kan genoeg kwijt in Automatic Sam – maar ik had wat tegenslag op privégebied en een boel aan mijn kop; dan is muziekmaken heel fijn! Ik had de behoefte om alleen te zijn en te gaan rotzooien.’
Waar en hoe heb je de acht liedjes op Zero Return precies opgenomen?
‘We repeteerden ten tijden van de opnamen in een voormalig-fabriekspand in Nijmegen. Die oefenruimte deelden we met De Staat. Daar stonden mijn gitaarversterkers en Tim van Delfts drumstel en de basgitaar en -versterker van Jop van Summeren van De Staat. Zij waren dat weekend weg en ik mocht gebruiken wat er stond. Ik heb alle deuren en ramen gesloten en ben begonnen met opnemen. Ik had dat Tascam Porta One viersporendeck en wat cassettebandjes. Ik heb alles met een Shure SM58 en een Shure 520DX Green Bullet opgenomen: drums, bas, gitaar en zang. Omdat ik technisch niet heel bekwaam ben, wist ik niet hoe je van vier sporen acht sporen kon maken. Er staan dus maximaal vier instrumenten per liedje op. Ik heb stukken papier opgehangen met vormschema’s erop. Op die manier ben ik gaan drummen en daar overheen heb ik gitaar, bas, drums en of zang opgenomen. Ik ben gewoon lawaai gaan maken.’
Wanneer besloot je om de nummers als album uit te brengen?
‘Dat kwam vanuit vrienden die ik het liet horen. Zij vonden het vette nummers en enthousiasmeerden mij om het uit te brengen. Ik had niet de ambitie om iets als soloartiest uit te brengen, maar toen ik het terugluisterde viel het me alles mee. Ik heb er bewust voor gekozen om het op eigen houtje uit te brengen. Ik heb gepraat met een label, maar dat werd me teveel geëmmer. Zij zagen de opnames als demo’s en wilden dat ik nieuwe opnames van deze nummers ging maken. Dan zou ik het oorspronkelijke idee de nek omdraaien: voor mezelf muziekmaken.’
Heeft dit proces de soloartiest in je aangewakkerd?
‘Ik zou nog wel een soortgelijk project willen doen, maar niet op de korte termijn. We zijn nu eerst met Automatic Sam aan een nieuwe plaat bezig. Het lijkt me ook leuk om juist iets te doen wat ik nog niet heb gedaan. Bijvoorbeeld met anderen de studio in of juist op acht sporen of twee sporen opnemen. Ik vind het in ieder geval cool dat ik het deze keer in mijn eentje heb geflikt.’
Live recensie support Taxidermist door Rockmuzine
Foto en tekst door Ariane van Ginneke
“Pieter is bekend als zanger en gitarist van de eigenzinnige alternatieve rockband Automatic Sam. Dit jaar bracht hij een soloplaat uit, ‘Zero Return’. Pieter is solo net zo eigenzinnig als de band en dat maakt hem muzikaal interessant en intrigerend. Hij schuwt het experiment allerminst. Sterker nog, hij zoekt het voortdurend op en gaat soms tot het uiterste. De muziek kent genoeg volgers binnen de lijntjes en dat maakt deze man tot een welkom genot om naar te kijken maar vooral te luisteren. Verwacht alles, krijg veel. Dat zijn bijdrage als support bestond uit een nummer waarvan de eerste helft een verzameling en opeenvolging van geluiden en effecten was en de andere helft de gitaar en zijn stem werd toegevoegd, getuigd van durf en creativiteit.”
Lees het volledige artikel hier.
Interview met Behind The Corner
Pieter Holkenborg, frontman van Automatic Sam, heeft onlangs een soloalbum uitgebracht in eigen beheer: Zero Return. Deze plaat heeft hij opgenomen in de oefenruimte van De Staat. Holkenborg vertelt over het opname proces.
Waar haalde je de inspiratie voor de muziek vandaan?
Om eerlijk te zijn kan ik zo geen duidelijke muzikale inspiratiebron voor de muziek op ‘Zero Return’ kunnen benoemen. Iedere muzikanten heeft zo zijn invloeden en die zijn altijd hoorbaar, maar de aanleiding (of inspiratie, zoals je wilt) was meer de situatie waar ik ten tijde van het opnemen en schrijven in verkeerde. Het was een wat verwarrende periode en ik had een boel aan mijn hoofd.
De nummers schieten dan ook alle kanten op, denk ik. Voor mij is het juist daarom een logisch geheel geworden. Of dit voor de luisteraar ook het geval is, durf ik niet te zeggen. In die tijd luisterde ik wel veel naar Velvet Underground, Can en Funkadelic. Als ik ‘Zero Return’ nu luister hoor ik dat soms wel wat terug, maar het is volgens mij vooral een naar binnen gekeerde plaat geworden.
En voor de tekst?
Mooie en minder mooie herinneringen, verschillende frustrerende gebeurtenissen van dat moment en mijn verbeelding.
Waar is de plaat opgenomen?
In de oefenruimte van De Staat. Dat pand is inmiddels gesloopt. Wij hadden met Automatic Sam het genoegen om ook van die ruimte gebruik te mogen maken en toen een weekend beide bands er niet hoefden te zijn ben aan de slag gegaan.
Welke gear is gebruikt?
Fender Stratocaster, Fender Telecaster, Fender Twin Reverb, Marshall JCM 800 Superlead, Fulltone OCD, Toadworks Mad Dog Fuzz, Boss Super Shifter PS-5, mijn kromme Spaanse gitaartje, Shure SM58, Shure Green Bullet, een basgitaar van Jop van Summeren (geen idee wat voor ding dat was), een kleine Ludwig drumkit van Tim van Delft, een samba-bal van de kringloop, een delay pedaal wat ik ergens vond in de oefenruimte (volgens mij iets Boss achtigs), Korg Monotron en het allerbelangrijkste: Tascam Porta One (vier sporen cassette recorder).
Anekdote van de opnamen?
Ik heb mij twee dagen en nachten opgesloten in het oefenhok met wat instrumenten met ‘Zero Return’ als eindresultaat. Vooraf was ik helemaal niet van plan om echt een album te maken. Ik had geen nummers op de plank liggen en geen woord op papier staan. Ik wilde vooral mijn gedachten verzetten en mijn hoofd leeg maken door voor mijzelf muziek te maken. Al die tijd was ik dus volledig in mijn eentje. Een of andere spannende anekdote heb ik daarom niet echt.
Wat op zich wel leuk was om te doen, was om de gitaarpartijen op vol volume in te spelen. De meeste studiotechnici zeggen vaak dat het onzin is om de versterkers hard te zetten. “Uit een klein versterkertje kun je ook een enorme sound halen!”, dat soort wijze woorden. Omdat er verder niemand was daar en het oefenhok ergens op een verlaten industrieterrein lag heb ik alle versterkers helemaal opengedraaid. Iedereen die wel eens een Twin Reverb voluit heeft gezet of alle knoppen van een 100 watt Marshall naar rechts heeft gedraaid weet hoe hard dit gaat. Al mijn kabels had ik aan elkaar gemaakt en ik ben zo ver mogelijk weg gaan staan. Vooral bij het nummer ‘Koolsteeweg’ trilde alles om mij heen. Zelfs de vloer schudde. Dat was een bijzondere ervaring.
Het meest trots op…
Dat ‘Zero Return’ er nu daadwerkelijk is en dat ik het helemaal bij mijzelf heb gehouden. Na het weekend voelde ik mij leeg. Toen ik dagen later de opnames terug luisterde was ik eigenlijk wel verrast. Een aantal vrienden heb ik de nummers laten horen en zij reageerden positief. Het idee ontstond bij mij om wat labels te benaderen. Daar kwam niets concreets uit en het label dat het wel wilde uitbreng wilde dat ik het in een echte studio overnieuw ging doen en de wat meer experimentele nummers zou inkorten, aanpassen of weet ik wat. Dat zag ik echt totaal niet zitten. Voor mij is het een heel persoonlijk album geworden wat ik in één vlaag heb opgenomen, daarom wilde ik er niet meer aan tornen. Het is wat het is. Ik liet het toen maar liggen en na verloop van tijd dacht ik er ook niet meer aan. Het was dat mijn kameraad en muzikale rots in de branding Wout Kemkens mij er af en toe aan hielp herinneren en mij stimuleerde om er wel echt iets mee te doen. Toen ik de vraag kreeg of ik in mijn eentje op Mañana Mañana zou willen spelen, dacht ik: “Oke, dit is de aanleiding om het nu toch door te zetten!” Ik ben een avond thuis aan het kliederen gegaan met verf en een viltstift en toen was het hoesontwerp ook klaar. Uiteindelijk heb ik het in eigen beheer uitgebracht en daar ben ik superblij mee. De mening, bemoeienis of goedbedoelde adviezen van anderen passen voor mij gewoon niet bij dit album.
